“De motorrit die we al 25 jaar maken, ging voor mij niet door”

In zijn werkplaats staat altijd wel iemand om materiaal te halen of een klus te bespreken. Als rentmeester draagt hij bij aan het kerkbestuur. En één keer per jaar trekt hij er met drie vrienden op uit voor een motorweekend. Henk (54) is een actieve man. Vorig jaar maart moest hij noodgedwongen inbinden, vanwege de diagnose nierkanker.

Een snelle diagnose en behandeling
“Ik was altijd bloeddonor. Tijdens een routinecontrole daar zei de arts dat mijn bloeddruk erg hoog was. Ik was het daar niet mee eens, want de vorige keren was dat ook al zo, maar toen werd er niets over gezegd. Toch ging ik naar de huisarts. Die kon zelf echo’s maken en zag direct dat er iets zat. Binnen een week wist ik dat het nierkanker was. Gelukkig ging alles heel snel. Op 11 maart was ik voor het eerst bij de huisarts, op 16 april werd ik geopereerd en ging mijn nier eruit. Na de operatie hoefde ik geen medicijnen, bestralingen of chemo’s. Alleen controles. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Stap voor stap vooruit
“Ik heb een bedrijf in de metaalconstructie. Kleine constructies voor gebouwen, stalinrichting voor koeien en varkens, en ik ben ook loodgieter voor zinkwerk. Door mijn ziekte kwam veel tijdelijk stil te liggen. Ik huurde zzp’ers in, maar sommige klussen heb ik afgezegd. Je bent zo een half jaar uit de running. Ik had een behoorlijke snee, dus daar moet je echt heel voorzichtig mee zijn.
In december ben ik weer begonnen met werken. De vaste kosten lopen door, dus je moet zorgen dat het bedrijf blijft draaien. Het is gelukt, maar je teert wel wat in. Nu begint het weer goed te draaien.
Wat me wel bezighoudt, is de onzekerheid. Of het niet terugkomt… Het is niet dat ik er de hele tijd aan denk, maar er gaat ook geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Die onzekerheid uit zich ook in de dagelijkse keuzes. In het begin dacht ik: ik ga geen nieuwe schoenen kopen, want misschien is het helemaal niet nodig. Nu denk ik: ik ga geen nieuw dak op de schuur doen, want ik weet niet eens of het zich terugverdient. Dus ik kijk al wel verder, maar nog niet te ver.”

Steun van familie en geloof
“Mijn gezin heeft me enorm gesteund. Mijn drie dochters, staan er positief in. Zij kijken naar wat er aan gedaan kan worden en dan hup weer verder. Hun positieve instelling helpt me enorm.
Het geloof geeft me ook houvast. Als kerkrentmeester ben ik betrokken bij de financiële kant van de kerk. Je wordt ondersteund door kerkgenoten, collega-vrijwilligers en dominees. Dat is mooi en geeft kracht. Op advies van mijn huisarts heb ik sinds kort ook contact met de eerstelijns oncologisch verpleegkundige hier in Aalten. Zij geeft helder antwoord op al mijn vragen. Bijvoorbeeld of het wel klopte dat ik zo snel moe was. Zij vond dat goed te verklaren. En de volgende keer vraag ik waarom ik alleen een CT- scan en geen PET-scan kreeg, waar iedereen het over heeft.”

Verbonden met lotgenoten
“Veel informatie haal ik ook bij de patiëntenvereniging. Al googelend kwam ik er terecht en heb ik me aangemeld. Zo ben ik ook naar de contactdag geweest. Dat vond ik interessant. Ik sprak een man die iets vergelijkbaars had meegemaakt als ik en het gaat al heel lang goed met hem. Dat vind ik fijn om te horen. Ik praat zelf niet zo makkelijk in een groep, maar hier ging dat toch wel een beetje vanzelf. De gespreksleider kon mensen goed betrekken. Ik had me aangemeld voor de lunch vooraf, om er al een beetje in te komen. Zo loop je al tussen de mensen. Het contact verliep allemaal heel natuurlijk.”

Weer in het zadel
“Motorrijden is mijn hobby. Ik heb een Yamaha Diversion 900, een toermotor uit 1999. Eén keer per jaar gaan we met drie vrienden op pad. Dat doen we al 25 jaar. Meestal naar de Eifel of zuidelijker. Vanuit Aalten is Duitsland om de hoek. Vorig jaar ging die rit zonder mij, maar dat komt wel weer. Mijn energieniveau groeit gelukkig. Eén nier is voldoende om mee te leven. Hoewel, een vijfenhalf is ook een voldoende, toch heb ik liever een acht. Maar ja, je doet er niks aan. Elke controle die goed is, geeft weer vertrouwen. Ik heb nu twee controles gehad, een longfoto/ bloedonderzoek en een CT-scan, en die waren goed. Het gaat nog steeds beter, en ik hoop dat het nog iets beter wordt. Ik kan weer vooruit, en dat is wat telt.”

Het verhaal van Henk heeft ook in het verenigingsmagazine gestaan in juli 2025. Tekst: Ger Dreijer