“Een vereniging die écht iets kan betekenen”

Monique Oude Elberink is de nieuwe voorzitter van onze vereniging. Zij werd tijdens de ALV van 12 april door de ledenvergadering benoemd. Sinds januari werkt Monique zich al in. Met een achtergrond in de oncologische zorg en een persoonlijke ervaring met nierkanker, wil zij de vereniging naar een hoger niveau tillen. “We moeten professionaliseren om nog meer het verschil te maken voor patiënten”, zegt ze gedreven.

Wie is Monique Oude Elberink?
“Ik ben getrouwd en heb twee volwassen kinderen die allebei uit huis zijn. Ik woon heerlijk in de bossen met twee honden, waar we enorm van genieten. Van huis uit ben ik oncologieverpleegkundige, maar in de loop der jaren ben ik steeds meer commercieel gaan werken. Eerst in Nederland en later internationaal. Na mijn werk als verpleegkundige en onderzoeksassistent in de verschillende ziekenhuizen, ging ik als adviseur bij de Integrale Kankercentra aan de slag. Daarna kwam het commerciële werk. Ik was wat ongeduldig en wilde meer slagkracht om echt verschil te kunnen maken. Dat leidde me naar de farmaceutische industrie. Daar had ik verschillende functies, van artsenbezoeker tot marketeer en manager. En nu sta ik weer voor een nieuwe stap. Ik ga werken voor een Nederlands bedrijf, waar ik me ga bezighouden met de internationale verkoop van ‘organoids. Dat zijn gekweekte cellen die gebruikt worden bij medicijnontwikkeling als alternatief voor dierproeven.” Meer over organoids lees je op proefdiervrij.nl/wat-is-een-organoid.

Waarom ben je voorzitter van de vereniging geworden?
“Doordat ik internationaal werkzaam ben, mis ik soms de verbinding met het Nederlandse oncologische veld. Ik was op zoek naar meer voldoening en dacht eraan me als vrijwilliger aan te sluiten bij een patiëntenvereniging. Dat is Patiëntenvereniging blaas- of nierkanker (PBNK) geworden, ook omdat mijn zus nierkanker had. Destijds hebben we nooit contact gezocht met een patiëntenvereniging. Achteraf besef ik hoe jammer dat is, want we hadden daar veel informatie en steun kunnen halen. Bovendien heb ik via mijn werk veel contact met geneesmiddelenfabrikanten binnen de urologische oncologie, waardoor ik me in dit veld al wat meer thuis voel.

Ik nam contact op om te kijken of ik als vrijwilliger of bestuurslid kon meehelpen, vooral met het versterken van de contacten met ziekenhuizen. Maar toen werd ik gevraagd voorzitter te worden. Daar moest ik even over nadenken. Ik voelde me vereerd, maar vroeg me af of het te combineren is met mijn drukke baan. Uiteindelijk besloot ik ervoor te gaan, want een voorzitter zet de lijnen uit en coördineert, wat goed te combineren is met een fulltime baan.”

Speelde je persoonlijke ervaring een grote rol bij de keuze voor PBNK?
“Ja, absoluut. Ik ben een gevoelsmens. Toen ik op de website keek, dacht ik aan mijn zus en hoe wij destijds niet actief het contact hebben gezocht – en dat dit ook niet door de zorgverleners werd aangeraden. Daar ligt een schone taak voor ons. Mijn zus was nog maar 49 toen ze overleed. Daarom zie ik het belang om nog meer aandacht te schenken aan álle patiëntengroepen binnen de urologie.”

Wat wil je als voorzitter bereiken?
“We kijken als bestuur hoe we verder kunnen professionaliseren. Er gebeurt heel veel: de zeldzame urinewegkankers van het Patiëntenplatform Zeldzame Kankers zijn bij ons ondergebracht. En de zorg verandert door het Integraal Zorgakkoord. Daardoor komen er meer expertisecentra, met meer expertzorg voor onder andere nierkanker. Daar moeten wij als vereniging in meebewegen.

Ook werken we momenteel vooral ad hoc. De secretaris krijgt van alles binnen en het bestuur is druk met allerlei losse projecten. Ik denk dat het beter gecoördineerd kan worden door structurele plannen uit te zetten. De tijd is er rijp voor, zeker nu de vereniging groter wordt.

Verder zetten we in op meer zichtbaarheid en professionalisering. Er was vorig jaar wel een jaarplan, maar een groot deel van de plannen is niet uitgevoerd, omdat de mankracht ontbrak. Daarom besteden we nu veel aandacht aan het werven van vrijwilligers. En er is nu een betaalde coördinator die de vrijwilligers aanstuurt.”

Hoe bevalt de vereniging tot nu toe?
“Ik ben echt onder de indruk van al die vrijwillige inzet voor de vereniging, dat mensen daar andere zaken voor opzij zetten. Het is niet zomaar een clubje mensen bij elkaar, maar een professionele vereniging met een duidelijke ambitie en motivatie. Dat is zo inspirerend, bijna meer dan je soms in een werkomgeving tegenkomt. Dat merkte ik ook tijdens de lotgenotencontactdagen. Dat maakt mij zo enthousiast. Ik kijk ernaar uit om samen een nog professionelere vereniging neer te zetten die echt iets kan betekenen voor mensen met kanker aan de urinewegen.”

Dit artikel verscheen in het magazine van onze vereniging in juli 2025. Tekst: Ger Dreijer.